روزشمار

استاد محمد حسین شهریار ( سید محمد حسین بهجت تبریزی ) به سال 1285 هجری شمسی در دیار آذربایجان و روستای خشگناب از بخشهای قره چمن دیده به جهان گشود .

استاد در اوایل به بهجت ملقب بوده است تا این که تفعلی به دیوان حافظ می زند و خواجه لقبش را شهریار تعیین می کند . آثار شهریار به دو زبان ترکی و فارسی سروده شده و
 بهترین مجموعه شعرش دیوان حیدربابا می باشد که به زیان ترکی بوده و در برگیرنده خاطرات دوران کودکی و رسم و رسومات آذربایجان در آن عهد می باشد و کمتر کسی را می توان یافت که با خواندن این مجموعه تحت تاثیر قرار نگیرد و دیدگانش نمناک نشود . معروفترین قطعه استاد :

 

حیدربابا دونیا یالان دونیــــــــــادی

سلیماندان نوحدان قالان دونیادی

اوغول دوغان درده سالان دونیادی

هر کیسیه هرنه وئریب آلیبــــــدی

افلاطوننان بیر قوری آدقالیبــــــدی

 

می باشد که همه مردم ایران اگر هم معنی اش را ندانند حتما تلفظ آنرا حفظ هستند و از آنجایی که معنی فارسی آن به هیچ عنوان بیان کننده احساسات درونی شاعر نمی باشد و وزن شعر را بر هم می زند لذا به خود قطعه با زبان اصلی اش اکتفا کردیم .

استاد اشعار و غزلهای زیادی نیز به زبان فارسی دارد که جملگی از بهترین غزلهای دوران معاصر است که در نوع خود بی نظیرند به طوری که تعدادی از آنها با ارکستر بزرگ گلها اجرا شده و جزو بهترین آثار موسیقایی ایران می باشد که از آن جمله می توان به گلهای رنگارنگ برنامه شماره 210 ب با عنوان " آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا " اشاره کرد که با صدای زنده یاد بنان و آهنگسازی شادروان روح الـ... خالقی خلق شده است .

دیگر اثر معروف استاد شهریار در مورد امیرالمومنین است که سرودن آن حکایتی بس جالب است :

گویا استاد به خواب مولا علی را می بیند و در همان حالت خواب در شور و شعف دیدار علی لب به سخن می گشاید و می گوید :

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ما سـوا فــکنـدی همه سایه هما را

و هراسان از خواب بلند می شود و همان لحظه بیت را می نویسد و .....

 

استاد شهریار سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانه پربار و پرافتخار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ دیده از جهان فروبست و در مقبره الشعرای تبریز که مدفن بسیاری از شعرا و هنرمندان آن دیار است به خاک سپرده شد.

یادش گرامی و راهش پاینده باد .